(Μοντέρνα εκδοχή της τραγωδίας Κοριολανός του Σαίξπηρ, γραμμένη μεταξύ 1605-1608)
ΚΡΙΣΗ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΣΤΗ ΡΩΜΗ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΓΙΑ ΦΑΓΗΤΟ
Η ΣΥΓΚΛΗΤΟΣ ΑΝΑΚΗΡΥΣΣΕΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΚΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ
Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΡΚΙΟΣ ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΑΣΤΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ
ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΠΟΥ ΑΥΤΟΑΠΟΚΑΛΕΙΤΑΙ
ΡΩΜΗ
Πριν προχωρήσουμε περαιτέρω, ακούστε με.
Είστε όλοι αποφασισμένοι να πεθάνετε...
παρά να λιμοκτονήσετε;
- Αποφασισμένοι. - Αποφασισμένοι.
Καταρχήν, γνωρίζετε ότι ο Κάιος Μάρκιος...
είναι αρχιεχθρός του λαού.
Ναι, το ξέρουμε.
Ας τον σκοτώσουμε.
Και θα έχουμε καλαμπόκι με τη δική μας τιμή.
Θεωρούμαστε φτωχοί πολίτες, οι πατρίκιοι καλοί...
Η ισχνότητα που μας πλήττει, το αντικείμενο της δυστυχίας μας,
τα δεινά μας, είναι όφελος γι' αυτούς.
Ας εκδικηθούμε γι' αυτό με τα ραβδιά μας,
πριν γίνουμε εμείς οι στέκες.
Δεν το ξανασυζητάμε. Ελάτε!
Ήρεμα, ήρεμα!
Ποιος μιλάει τώρα;
Γιατί, καλοί μου φίλοι, έντιμοι γείτονές μου...
Ο προύχοντας Συγκλητικός Μενένιος,
κάποιος που πάντα αγαπούσε το λαό.
Σας λέω, φίλοι μου, ότι οι πατρίκιοι...
έχουν τα πιο φιλάνθρωπα αισθήματα προς εσάς,
τις ανάγκες σας, τα δεινά σας σε αυτή τη σιτοδεία.
Μπορείτε κάλλιστα να στρέψετε τα κοντάρια σας στους ουρανούς...
όπως τα στρέφετε ενάντια στο κράτος της Ρώμης.
Μας αφήνουν να λιμοκτονούμε,
και οι αποθήκες τους ξεχειλίζουν από στάρι.
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΠΟΘΗΚΗ ΣΙΤΗΡΩΝ ΡΩΜΗ
Ψωμί!
- Ψωμί. - Ψωμί.
Τι συμβαίνει, λυσσαλέα ζώα,
που ξύνοντας τη φτωχή φαγούρα της γνώμης σας,
γίνεστε κακάδια οι ίδιοι;
Πάντα με τον καλό σου λόγο για μας.
Αυτός που θα πει καλό λόγο σε σας...
θα κρύβει την απέχθειά του πίσω από κολακείες.
Τι θέλετε, κοπρόσκυλα,
που δε θέλετε ούτε ειρήνη ούτε πόλεμο;
Το ένα σας τρομάζει, το άλλο σας κάνει υπερήφανους.
Όποιος σας εμπιστεύεται,
εκεί που θα 'πρεπε να είστε λιοντάρια είστε δειλοί,
αντί για αλεπούδες, είστε κουτορνίθια.
Σε όποιον αξίζει μεγαλοσύνη, αξίζει και το μίσος σας.
Άντε κρεμαστείτε! Ποιος να σας εμπιστευτεί;
Κάθε λεπτό αλλάζετε γνώμη,
και λέτε ευγενή αυτόν που μισούσατε,
και ελεεινό αυτόν που επαινούσατε.
Τι συμβαίνει και σε αυτά τα μέρη της πόλης...
κατακραυγάζετε τους ευγενείς της Συγκλήτου,
που, με τη βοήθεια των θεών, σας κρατούν σε τάξη...
αλλιώς θα τρώγατε ο ένας τον άλλον;
Φύγετε...
Τραβάτε στα σπίτια σας, τιποτένιοι!
Κάντε πίσω!
ΒΟΛΣΚΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ
ΦΟΥΝΤΩΝΕΙ Η ΑΡΧΑΙΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΩΝ ΒΟΛΣΚΙΚΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ
Ο ΤΟΥΛΟΣ ΑΟΥΦΙΔΙΟΣ ΑΠΕΙΛΕΙ ΜΕ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΒΟΛΣΚΩΝ ΣΤΗ ΡΩΜΗ
ΑΡΧΗΓΕΙΟ ΒΟΛΣΚΩΝ ΑΝΤΙΟ
Σε παρακαλώ...
Ξέρεις ποιος είμαι;
Σε ξέρω καλά.
Νομίζω ότι σε λένε... Αουφίδιο.
Πράγματι.
Είμαι από τη Ρώμη.
Τι νέα από τη Ρώμη;
Στη Ρώμη έγιναν παράξενες εξεγέρσεις.
Ο λαός ενάντια στους Συγκλητικούς.
Έγιναν; Τέλειωσε, δηλαδή;
Η μεγάλη φωτιά έσβησε,
αλλά με το παραμικρό θα μπορούσε να ανάψει και πάλι.
Δε σε χρειάζομαι άλλο.
Τα νέα είναι ότι οι Βόλσκοι έχουν ξεσηκωθεί.
Έχουν αρχηγό, τον Τούλο Αουφίδιο, που θα σε βάλει σε δοκιμασία.
Τολμώ να πω ότι ζηλεύω την αρχοντιά του,
και αν δεν ήμουν αυτός που είμαι, θα επιθυμούσα να είμαι αυτός.
Έχετε πολεμήσει μαζί;
Είναι ένα λιοντάρι που είμαι περήφανος να κυνηγώ.
Τίτο Λάρτιε, θα με δεις άλλη μια φορά...
να χτυπώ τα μούτρα του Τούλου.
Όρμα, λοιπόν.
Δηλαδή, Αουφίδιε, πιστεύεις ότι αυτοί από τη Ρώμη...
έχουν πρόσβαση στα συμβούλιά μας...
και ξέρουν τις κινήσεις μας;
Εσύ δεν το πιστεύεις;
Ούτε 4 μέρες δεν πέρασαν από τότε που είχα νέα από κει.
Μέχρι να το ανακαλύψουν, θα έχουμε πλησιάσει το στόχο μας.
Φημολογείται ότι ο Μάρκιος, ο παλιός εχθρός σου,
ηγείται αυτής της προετοιμασίας.
Αν εγώ και ο Κάιος Μάρκιος τύχει να συναντηθούμε,
έχουμε ορκιστεί να πολεμήσουμε μέχρι τελικής πτώσης.
Αν συναντηθούμε ποτέ ξανά πρόσωπο με πρόσωπο,
είναι δικός μου, ή εγώ δικός του.
ΒΟΛΣΚΙΚΗ ΠΟΛΗ, ΚΟΡΙΟΛΗ
Πυρ!
Μας απαξιώνουν πολύ περισσότερο απ' ότι νομίζουμε,
Όποιος οπισθοχωρήσει, θα τον θεωρήσω Βόλσκο,
και θα νιώσει την οργή μου!
Πηγαίνετε!
Φύγετε!
Οι πολίτες της Κοριόλης βγήκαν στους δρόμους...
και ρίχτηκαν στη μάχη του Τίτου και του Μάρκιου.
Ακούσαμε τις τυμπανοκρουσίες τους.
Είδα τις δυνάμεις μας να κατευ- θύνονται στα χαρακώματά τους,
και μετά έφυγα.
Σε παρακαλώ, κόρη μου, τραγούδα.
Ή εκφράσου λίγο περισσότερο.
Αν ο γιος μου ήταν σύζυγός μου,
θα είχα χαρά περίσσια με αυτή την απουσία...
με την οποία θα διακριθεί...
παρά με τις αγκαλιές στο κρεβάτι όπου θα έδειχνε αγάπη.
Όταν ακόμα ήταν τρυφερούδι και ο μόνος γιος της μήτρας μου,
σκεπτόμενη τις τιμές που τον περίμεναν,
χαιρόμουν να τον αφήνω να αναζητά τον κίνδυνο...
στον οποίο θα έβρισκε τη δόξα.
Σε σκληρό πόλεμο τον έστειλα,
απ' όπου επέστρεψε, τα φρύδια του γεμάτα βαλανίδι.
Αν είχε πεθάνει, όμως, τι θα γινόταν;
Τότε...
η υστεροφημία του θα ήτανε ο γιος μου.
Άκουσέ με.
Αν είχα δώδεκα γιους θα προτιμούσα...
οι έντεκα να πεθάνουν μεγαλοπρεπώς για τη χώρα τους...
παρά ο ένας να πεθάνει γεμάτος ηδονή, εκτός δράσης.
Ας προστατεύουν οι θεοί τον κύριό μου από τον ολέθριο Αουφίδιο.
Με ένα χτύπημά του θα ρίξει τον Αουφίδιο...
και θα του πατήσει το κεφάλι.
Νομίζω πως ακούω να πλησιάζουν...
οι τυμπανοκρουσίες του συζύγου σου.
Τον βλέπω να χτυπά τα πόδια του καταγής,
και να φωνάζει:
"Ελάτε, δειλοί!"
"Σας κυρίευσε ο φόβος, αν και γεννηθήκατε στη Ρώμη."
Ψυχές κοτίσιες,
που πήρατε μορφή αντρών!
Πλούτωνα και Κόλαση! Κοιτάξτε εδώ. Σηκωθείτε!
Συνέλθετε και ορμήστε,
αλλιώς, μα τις φλόγες του ουρανού,
θα αφήσω τον εχθρό και θα κάνω πόλεμο σε εσάς!
Το ματωμένο φρύδι του σκουπίζει, κι ορμάει μπροστά.
Το ματωμένο φρύδι του; Μα το Δία, όχι αίμα...
Σταμάτα, ανόητη!
Αυτό κάνει τον άντρα, παρά το χρυσό τρόπαιό του.
Ο Συγκλητικός Μενένιος ήρθε να σας επισκεφτεί.
Πες του ότι είμαστε έτοιμες να τον υποδεχτούμε.
Σας εκλιπαρώ, δώστε μου άδεια να αποσυρθώ.
Και βέβαια όχι!
Κυρίες μου, καλημέρα και στις δυο σας.
Καλημέρα.
Πώς είστε και οι δυο; Πώς είναι ο μικρός σου γιος;
Σας ευχαριστώ, κύριε. Καλά.
Προτιμάει να παίζει με σπαθιά...
και να ακούει το τύμπανο παρά τον δάσκαλό του.
Σας το είπα εγώ, ίδιος ο πατέρας του!
Έλα, πρέπει να κάνεις την αργόσχολη...
νοικοκυρά μαζί μου σήμερα το απόγευμα.
- Όχι, δε βγαίνω από το σπίτι. - Δε βγαίνεις από το σπίτι;
- Θα βγει, θα βγει. - Αλήθεια, όχι, μην επιμένετε.
Δε θα διαβώ το κατώφλι...
μέχρι να επιστρέψει ο σύζυγός μου από τον πόλεμο.
Άλλο και τούτο! Περιορίζεσαι παράλογα.
Δεν πάω πουθενά.
Άλλη Πηνελόπη μας βρήκε.
Κι όμως, λένε ότι όλο το νήμα που ύφανε όσο έλειπε ο Οδυσσέας,
γέμισε με σκόρους την Ιθάκη.
Όχι, με συγχωρείτε. Αλήθεια, δεν πρόκειται να βγω.
Έλα μαζί μου και θα σου πω έξοχα νέα για τον σύζυγό σου.
- Μα, δεν μπορεί να έχετε νέα. - Είχαμε νέα του εχθές το βράδυ.
Αλήθεια;
Ο σύζυγός σου και ο Τίτος Λάρτιος...
έφτασαν στη Βολσκική πόλη της Κοριόλης.
Δεν αμφιβάλλουν καθόλου ότι θα επικρατήσουν...
και ότι θα είναι σύντομος πόλεμος.
Αλήθεια λέω, στην τιμή μου.
Γι' αυτό, σε παρακαλώ, βγες έξω μαζί μας.
Συγχωρείστε με. Θα σας υπακούω σε όλα στο μέλλον.
Άφησέ την. Όπως είναι τώρα,
μόνο κακό στην ευθυμία μας θα κάνει.
Τι απέγινε ο Μάρκιος;
Σκοτώθηκε, κύριε, αναμφίβολα.
Είναι ολομόναχος, να λογοδοτήσει σε όλη την πόλη.
Χάθηκες, Μάρκιε...
Ποιος είναι εκεί, που μοιάζει με γδαρμένο;
Μα, τους θεούς! Έχει το βάδισμα του Μάρτιου.
Ήρθα πολύ αργά;
Ναι, αν δεν έρχεσαι με το αίμα άλλων,
αλλά καλυμμένος στο δικό σου.
Άσε με να σε αγκαλιάσω τόσο σφιχτά όσο όταν ερωτοτροπούσα,
με τόση χαρά στην καρδιά μου όση την ημέρα του γάμου μου!
Να, ο άντρας που μισεί η ψυχή μου,
ο Αουφίδιος, χτυπάει τους Ρωμαίους μας.
Άξιε κύριε, αιμορραγείς.
Πολέμησες τόσο βίαια, που δεν είσαι σε θέση για δεύτερη μάχη.
Σταμάτα να με επαινείς. Δεν έχω τελειώσει ακόμα.
Το αίμα που χύνω με θεραπεύει, παρά κακό μου κάνει.
Στον Αουφίδιο θα εμφανιστώ και θα τον πολεμήσω.
Αν υπάρχει κανείς εδώ, και θα ήταν κρίμα να αμφιβάλλω,
που του αρέσουν οι κηλίδες πάνω μου,
Αν κάποιος φοβάται λιγότερο τον εαυτό του...
από την κακή υστεροφημία του,
αν πιστεύει ότι ο γενναίος θάνατος...
είναι πιο σημαντικός από μια κακή ζωή,
και αγαπά τη χώρα του περισσότερο από τον εαυτό του,
αυτός, και οι ομοφρονούντες του,
ας το δηλώσουν και ας εκφράσουν τη διάθεση τους,
ακολουθώντας τον Μάρτιο!
Μόνος εγώ!
Ας γίνω εγώ το σπαθί σας!
Πολεμήστε!
Προχώρα γενναίε, Τίτους!
Φύγετε!
Ελάτε!
Δε θα πολεμήσω με κανέναν άλλον εκτός από σένα,
επειδή σε μισώ.
Το μίσος είναι αμοιβαίο.
Πέντε φορές, Μάρκιε, πολέμησα μαζί σου.
Τόσες φορές με νίκησες,
και θα συνέχιζες, νομίζω, αν πολεμούσαμε όσο συχνά τρώμε.
Γιατί εκεί που πίστευα ότι θα τον συντρίψω...
σε μια ίση πάλη, σαν άντρες σπαθί με σπαθί,
θα τον μαχαιρώσω με κάποιο τρόπο,
πριν τον προλάβει οργή, ή πανουργία.
Είναι ο διάβολος!
Πιο θρασύς, αν και όχι τόσο έξυπνος.
Ούτε ύπνος, ούτε άδυτο,
ούτε γύμνια, ούτε αρρώστια,
ή προσευχές ιερέων και θυσίες,
θα υψώσουν τη σάπια ασυλία και τα έθιμά τους,
ενάντια στο μίσος μου για τον Μάρκιο.
Όπου τον βρω,
ακόμα και στο σπίτι, με τον αδελφό μου να τον φυλάει,
ακόμα κι εκεί,
θα χώσω το αγριεμένο χέρι μου μέσα στην καρδιά του.
Εντιμότατε Μενένιε,
το αγόρι μου, ο Μάρκιος, πλησιάζει!
Για την αγάπη της Ήρας, πάμε.
Δεν είναι τραυματισμένος;
Το 'χει συνήθειο να γυρίζει πίσω τραυματισμένος.
Ναι, είναι τραυματισμένος. Δοξάζω τους θεούς γι' αυτό.
Κι εγώ το ίδιο. Αρκεί να μην είναι πολύ.
Φέρνει νίκη μαζί του, τα τραύματα τον κολακεύουν.
Τιμώρησε τον Αουφίδιο παραδειγματικά;
Ο Τίτος Λάρτιος λέει ότι πάλεψαν μαζί,
αλλά ο Αουφίδιος γλύτωσε.
Θαυμάσια πράγματα λέγονται γι' αυτόν.
Μακάρι να είναι αλήθεια.
Αλήθεια!
Παίρνω όρκο ότι είναι αλήθεια. Πού τραυματίστηκε;
Στον ώμο και στο αριστερό χέρι.
Θα έχει να δείξει μεγάλες ουλές στον κόσμο,
όταν βάλει υποψηφιότητα...
Πριν από αυτή την αποστολή είχε 25 τραύματα πάνω του.
Τώρα έγιναν 27.
Κάθε πληγή ήταν και τάφος του εχθρού.
Στο πέρασμά του προκαλεί σάλο, και πίσω του αφήνει δάκρυα.
Ο θάνατος, αυτό το σκοτεινό πνεύμα,
στο νευρικό του χέρι στέκει,
που, καθώς προχωρά, κατεβαίνει,
και τότε άνθρωποι πεθαίνουν.
Γνωστοποιείται σε εμάς και σε όλον τον κόσμο,
ότι ο Κάιος Μάρκιος φορά αυτό το στεφάνι του πολέμου...
και από εδώ και στο εξής, για αυτό που έκανε στην Κοριόλη,
θα αποκαλείται, με χειροκρότημα και επευφημία,
"Κάιος Μάρκιος Κοριολανός!"
Θα φέρει αυτό το τιμητικό όνομα για πάντα!
Κάιος Μάρκιος Κοριολανός!
Σταματήστε. Δεν το αντέχει η καρδιά μου.
Σας παρακαλώ, σταματήστε.
Κοιτάξτε, κύριε, η μητέρα σας.
Ξέρω πως έχει ικετέψει όλους τους θεούς για την ευημερία μου.
Όχι, καλέ μου στρατιώτη, σήκω.
Ευγενικέ μου Μάρκιε, αξιέπαινε Κάιε,
με το κατόρθωμά σου, κέρδισες διάκριση και νέο όνομα...
Πώς είπαμε; Κοριολανό θα πρέπει να σε λέω;
Αλλά, η σύζυγός σου...
Ευγενική σιωπή μου, υποδέξουμε με ενθουσιασμό.
Θα γελούσες αν γυρνούσα πίσω σε φέρετρο,
και τώρα κλαις που με βλέπεις να θριαμβεύω;
Ναι, αγάπη μου, τέτοια μάτια έχουν οι χήρες στην Κοριόλη,
και οι μητέρες που έχασαν τους γιους τους.
Να που οι θεοί σε στεφανώνουν!
Και εσύ ζεις ακόμα;
Έκλαιγα και γελούσα, νιώθω ανάλαφρος και βαρύς.
Δεν ξέρω πού να πρωτοκοιτάξω. Καλώς ήρθατε!
Καλώς ήρθατε όλοι!
- Εκατό χιλιάδες καλωσορίσατε! - Καλώς ήρθατε όλοι!
- Καλώς ήρθες. - Καλώς ήρθες πίσω.
ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ
ΘΑ ΘΕΣΕΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΥΠΑΤΟΣ Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΚΟΡΙΟΛΑΝΟΣ;
Πιστεύεται ότι ο Μάρκιος θα γίνει Ύπατος.
Είδα μουγγούς να συρρέουν για να τον δουν...
και τυφλούς να τον περιμένουν να μιλήσει.
Γριές τού πετούσαν γάντια, κυρίες και δεσποινίδες,
τα φουλάρια και τα μαντήλια τους, καθώς περνούσε.
Οι ευγενείς υποκλίνονταν σαν σε άγαλμα του Δία,
και οι πληβείοι πετούσαν στον αέρα...
τα καπέλα τους, και φώναζαν.
Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο.
Είναι κανείς τόσο υπερήφανος όσο αυτός ο Μάρκιος;
Δεν υπάρχει όμοιός του.
Όταν εκλεχθήκαμε ως Δήμαρχοι...
- Πρόσεξες τα χείλη και τα μάτια του; - Όχι, μόνο τις λοιδωρίες του.
Ο μάντης μου είπε ότι θα έχουμε νέα απόψε.
Καλά ή άσχημα;
Όχι σύμφωνα με τις προσευχές του λαού,
γιατί δεν αγαπούν τον Μάρκιο.
Η φύση μαθαίνει στα θηρία να γνωρίζουν τους φίλους τους.
Κατηγορείτε τον Μάρκιο που είναι υπερήφανος;
Δεν είμαστε οι μόνοι που το κάνουμε, κύριε.
Το ξέρω πως ελάχιστα μπορείτε να κάνετε μόνοι σας.
Μιλάτε για υπερηφάνεια.
Μακάρι να μπορούσατε να στρέψετε το βλέμμα σας στις καμπούρες σας,
και να παρατηρούσατε τους καλούς εαυτούς σας! Μακάρι να μπορούσατε!
Και τι θα γινόταν τότε, κύριε;
Τότε θα ανακαλύπτατε ένα ζευγάρι ανάξιων, περήφανων, βίαιων,
αψίθυμων πολιτικών, δηλαδή ανόητων, όπως κανείς στη Ρώμη.
Μενένιε, είσαι κι εσύ αρκετά γνωστός.
Είναι γνωστό πως είμαι χωρατατζής πατρίκιος,
και ότι αγαπώ μια κούπα ζεστό κρασί χωρίς μια στάλα νερό σ' αυτό.
Ότι συνομιλώ περισσότερο με τον πισινό της νύχτας,
παρά με το κούτελο της ημέρας.
Αυτό που σκέφτομαι το λέω, και βγάζω τις κακίες μου.
Ελάτε τώρα, κύριε, σας ξέρουμε καλά.
Δεν ξέρετε ούτε εμένα,
ούτε τους εαυτούς σας, ούτε τίποτα.
Είστε φιλόδοξοι.
Την καλησπέρα μου, εντιμότατοι.
Λίγη ακόμα συνομιλία μαζί σας θα μολύνει το μυαλό μου.
Πόσοι θα βάλουν υποψηφιότητα για την Υπατεία;
Λένε τρεις, αλλά όλοι πιστεύουν ότι θα κερδίσει ο Κοριολανός.
Είναι πολύ γενναίος άνθρωπος,
αλλά είναι πολύ υπερήφανος, και δεν αγαπά τους πληβείους.
Υπήρξαν πολλοί επιφανείς άντρες που κολάκευαν το λαό,
και δεν τον αγάπησαν ποτέ.
Επομένως, το ότι ο Κοριολανός δε νοιάζεται...
αν τον αγαπούν ή τον μισούν,
δείχνει ότι γνωρίζει πραγματικά τις διαθέσεις τους...
και από την ευγενή του ανεμελιά αφήνει να το δουν καθαρά.
Επιδιώκει το μίσος τους με μεγαλύτερη αφοσίωση...
από ό,τι μπορεί να του το ανταποδώσει.
Το να επιθυμεί την κακία και δυσαρέσκεια του λαού...
είναι το ίδιο άσχημο με αυτό που αντιπαθεί,
δηλαδή, να τους κολακεύει για την αγάπη τους.
Έχετε σκεφτεί τις υπηρεσίες που έχει προσφέρει στη χώρα του;
Πολύ καλά, και θα χαιρόμουν να τον επαινέσω γι' αυτό,
αν αυτό δεν τον έκανε να γίνεται ακατάδεκτος.
Μην είστε κακοπροαίρετη. Έχει σταθεί επάξια στη χώρα του.
Πρέπει να επισκεφτώ τους Συγκλητικούς,
που όχι απλώς με χαιρέτησαν αλλά με τίμησαν κιόλας.
Έζησα να δω την εκπλήρωση των ευχών μου...
και το οικοδόμημα των επιθυμιών μου.
Μόνο ένα πράγμα θέλω ακόμη,
που δεν αμφιβάλλω ότι θα σου δώσει η Ρώμη μας.
Καλή μου μητέρα, προτιμώ να τους υπηρετώ με τον δικό μου τρόπο,
παρά να ταλαντεύομαι μαζί τους με τον δικό τους τρόπο.
Ο Κοριολάνος θα γίνει ο Ύπατός μας.
Πολύ αξιέπαινος.
Όλοι μιλούν γι' αυτόν.
Ξαφνικά, θεωρώ πως πρέπει να γίνει Ύπατος.
Τότε η εξουσία μας ίσως αδρανήσει, κατά τη διάρκεια της θητείας του.
Δεν μπορεί ήρεμα να βάλει όρια,
αλλά θα χάσει κι αυτούς που κέρδισε.
Τον άκουσα να ορκίζεται ότι, αν θέσει υποψηφιότητα για Ύπατος,
δε θα εμφανιστεί στην αγορά, ούτε θα δείξει, όπως είθισται,
τις πληγές του στο λαό, επαιτώντας "τα βρωμερά χνότα τους".
Το υποσχέθηκε. Τότε αυτό θα είναι βέβαιη καταστροφή γι' αυτόν.
Πρέπει να έρθουμε σε ρήξη μαζί του,
αλλιώς οι εξουσίες μας θα χαθούν.
Πρέπει να υποδείξουμε στο λαό...
το μίσος που έχει ακόμη γι' αυτούς.
Να τους ανάψουμε τα αίματα.
Και η φλόγα τους θα τον ρίξει για πάντα στο σκοτάδι.
Μένει μόνο, ως το κύριο θέμα αυτής της συνεδρίασης,
να τον ευχαριστήσουμε που με την ευγενή υπηρεσία του...
υπερασπίστηκε τη χώρα του.
Για το λόγο αυτό, παρακαλώ, αξιοσέβαστοι δημογέροντες,
να δεχτείτε ο τωρινός Ύπατος...
και τελευταίος στρατηγός των εδραιωμένων επιτυχιών μας,
να παρουσιάσει το αξιέπαινο έργο του Κάιου Μάρκιου Κοριολανού.
Μίλα, καλέ Κομίνιε.
Όχι, μείνε στη θέση σου.
Κάθισε, Κοριολανέ. Μη ντρέπεσαι ποτέ...
για τις μεγαλόψυχες πράξεις σου.
Ζητώ συγγνώμη. Προτιμώ να θεραπευτούν τα τραύματά μου,
παρά να ακούω να λένε πώς τα απέκτησα.
Κάθισε, σε παρακαλώ.
Χίλιες φορές μια αμυχή στο κεφάλι μου όταν σημάνει ο συναγερμός,
παρά να κάθομαι άπραγος και να ακούω...
να τερατοποιείται η απραξία μου.
Μίλα, καλέ Κομίνιε.
Στα κατορθώματα του Κοριολανού πρέπει να δοθεί ιδιαίτερο βάρος.
Λέγεται ότι η ανδρεία είναι η πρώτιστη αρετή,
και υποδεικνύει την αξία αυτού που την έχει.
Αν είναι έτσι, ο άνδρας για τον οποίο μιλώ,
στον κόσμο ανάλογό του δεν έχει.
Στα δεκαέξι του, πολέμησε ξεχωρίζοντας από άλλους.
Εκεί που θα μπορούσε να φερθεί σαν γυναικούλα,
αποδείχθηκε ο καλύτερος στο πεδίο της μάχης.
Και από τότε, με το βάρος 17 μαχών,
έχει κλυδωνήσει όλα τα σπαθιά στις μάχες.
Για αυτή την τελευταία μάχη, έξω και μέσα στην Κοριόλη,
επιτρέψτε μου να πω, ότι δεν περιγράφεται με λόγια.
Αναχαίτισε τις ριπές, και με το σπάνιο παράδειγμά του...
έκανε τον δειλό να το βάλει στα πόδια έντρομος.
Από την κορυφή ως τα νύχια ήταν μια μάζα αίματος...
που η κάθε κίνησή της μετρούσε επιθανάτιες κραυγές.
Μόνος του διάβηκε τη θνητή πύλη της πόλης,
την οποία χρωμάτισε με το αναπόφευκτο πεπρωμένο.
Αβοήθητος σηκώθηκε, και με αιφνίδια δύναμη...
χτύπησε την Κοριόλη σαν κομήτης.
Μέχρι αγρός και πόλη να γίνουν δικά μας...
δε σταμάτησε να πάρει ανάσα.
Λάφυρα και πολύτιμα αντικείμενα τα περιφρόνησε,
σαν να ήταν ο βόρβορος του κόσμου.
Ποθεί λιγότερα απ' όσα η ίδια η αθλιότητα μπορεί να προσφέρει.
Ανταμοιβή παίρνει από τις ίδιες τις πράξεις του...
και η ικανοποίησή του είναι να τις φέρει σε πέρας.
Η Σύγκλητος, Κοριολανέ, με χαρά της σε κάνει Ύπατο!
Τους οφείλω τη ζωή μου και τις υπηρεσίες μου.
Μένει μόνο να μιλήσεις στο λαό.
Σας εκλιπαρώ, επιτρέψτε μου να παρακάμψω αυτό το έθιμο.
Δεν μπορώ να ικετέψω τις ψήφους τους για χάρη των τραυμάτων μου.
Παρακαλώ, απαλλάξτε με από αυτή τη διαδικασία.
Κύριε!
Ο λαός πρέπει να αποφασίσει!
Σε παρακαλώ, τήρησε το έθιμο.
Είναι κάτι που θα με φέρει σε αμηχανία,
και μπορεί κάλλιστα να αφαιρεθεί από το λαό.
Το άκουσες αυτό;
Να καυχιέμαι σ' αυτούς, "Ορίστε, αυτό, ορίστε κι εκείνο!"
Να τους δείχνω τις ανώδυνες ουλές που θα 'πρεπε να κρύβω,
λες και τις απέκτησα για να μπορούν αυτοί να ζουν!
Στον ευγενή Ύπατό μας, ευχόμαστε όλοι χαρά και τιμή!
Η Σύγκλητος, Κοριολανέ, με χαρά της σε κάνει Ύπατο!
Τους οφείλω τη ζωή μου και τις υπηρεσίες μου.
Μένει μόνο να μιλήσεις στο λαό.
Επιτρέψτε μου να παρακάμψω αυτό το έθιμο.
Ο λαός πρέπει να αποφασίσει!
Δε γνώριζες ότι οι αξιότεροι των ανδρών το έχουν κάνει;
Το έθιμο με καλεί.
Ό,τι λέει το έθιμο πρέπει να το κάνουμε.
Τι πρέπει να πω; "Κοιτάξτε, κύριε, τα τραύματά μου.
"Τα απέκτησα υπηρετώντας τη χώρα μου."
Μα, τους θεούς! Δεν πρέπει να μιλήσεις έτσι.
Πρέπει να τους κάνεις να σε σκέφτονται.
"Να με σκέφτονται"; Ας πάνε να κρεμαστούν!
Μακάρι να με ξεχάσουν.
Σε παρακαλώ, μίλησέ τους με καλό τρόπο.
Θα τους πω να πλένουν τα μούτρα τους...
και να έχουν καθαρά τα δόντια τους.
Γνωρίζετε, κύριε, το λόγο που βρίσκομαι εδώ.
Τον γνωρίζουμε. Πες μας τι σε οδήγησε εδώ.
- Η ανάλογη αμοιβή. - Η ανάλογη αμοιβή;
Ναι, αλλά όχι και η επιθυμία μου.
Πώς και όχι η επιθυμία σου;
Όχι, δεν ήταν ποτέ επιθυμία μου να ζητιανεύω από τους φτωχούς.
Σκέψου, πριν σου δώσουμε οτιδήποτε,
ελπίζουμε να κερδίσουμε από σένα.
Τότε, παρακαλώ να μου πείτε το αντίτιμό σας για την Υπατεία.
Το αντίτιμο είναι να τη ζητήσεις ευγενικά.
Ευγενικά, κύριε, παρακαλώ να μου τη δώσετε.
Έχω τραύματα να σας δείξω, που θα τα δείτε ιδιαιτέρως.
Τη θετική σας ψήφο, κύριε. Τι λέτε;
Την έχετε, αξιότιμε κύριε.
Σύμφωνοι, κύριε.
Ζητιανεύτηκαν συνολικά δύο αξιέπαινοι ψήφοι. Αντίο.
Κάτι δεν πάει καλά.
Τώρα σας παρακαλώ, να εγκρίνετε...
με την επιδοκιμασία σας τη θέση μου ως Ύπατος.
Στάθηκες επάξια στη χώρα σου, αλλά και δεν της στάθηκες επάξια.
Το αίνιγμά σας;
Είσαι μαστίγιο για τους εχθρούς της,
και ράβδος για τους φίλους της.
Δεν αγάπησες πραγματικά τον απλό λαό.
Θα πρέπει να με θεωρήσετε περισσότερο ενάρετο...
που δεν μοιράζω εύκολα την αγάπη μου.
Ελπίζουμε να γίνεις φίλος μας,
και έτσι θα σου δώσουμε εγκάρδια την ψήφο μας.
Θα δώσω μεγάλη σημασία στις ψήφους σας,
και έτσι δε θα σας ενοχλήσω περισσότερο.
Ας σου δίνουν χαρά οι θεοί, κύριε... εγκάρδια!
Τις ψήφους σας!
Για το δικαίωμα της ψήφου σας πολέμησα.
Επαγρυπνούσα για... την ψήφο σας.
Για τις ψήφους σας, φέρω πάνω από δώδεκα τραύματα.
Μάχες δεκαοκτώ είδα και άκουσα!
Επειδή οι ψήφοι σας κατάφεραν πολλά...
Κάποιες λιγότερα, κάποιες περισσότερα!
Για τις δικές σας ψήφους...
πράγματι, θα γινόμουν Ύπατος!
Φέρθηκε μεγαλόψυχα,
και δεν μπορεί να μην πάρει την ψήφο τίμιων ανθρώπων!
Επομένως, ας γίνει Ύπατος!
Αμήν, αμήν.
Αξιέπαινες ψήφοι!
Αξιέπαινες ψήφοι.
Ξεπέρασες τον περιορισμό σου,
και οι Δήμαρχοι σε περιβάλλουν τώρα με τη φωνή του λαού.
Τέλειωσε αυτό;
Εκπλήρωσες το έθιμο της παράκλησης.
Ο λαός σε δέχεται, και σύντομα θα κληθείς...
να ανταποκριθείς στην επιδοκιμασία τους.
- Πού; Στη Σύγκλητο; - Εκεί, Κοριολανέ.
Μπορώ να αλλάξω αυτά τα ρούχα;
Μπορείτε, κύριε.
Θα έρθω μαζί σου. Θα έρθετε κι εσείς;
Θα μείνουμε εδώ για το λαό.
Τι έγινε, κύριοι;
Κύριοι, περιμένετε!
Επιλέξατε αυτόν τον άνθρωπο;
Έχει την ψήφο μας, κύριε.
Προσευχόμαστε στους θεούς να αξίζει την αγάπη σας.
Αμήν, κύριε.
Απ' όσο μπόρεσα να καταλάβω,
μας χλεύαζε όταν εκλιπαρούσε για την ψήφο μας.
Μας περιγελούσε, ήταν ξεκάθαρο.
Όχι, έτσι είναι ο τρόπος που μιλάει.
Δεν μας χλεύαζε.
Έπρεπε να μας δείξει τα σημάδια του,
τα τραύματα που δέχτηκε για τη χώρα του.
Μα, πώς; Είμαι σίγουρος ότι το έκανε.
Όχι, δεν το έκανε.
Όχι, όχι! Δεν τα είδε κανείς!
Ήταν αυτό χλευασμός;
- Ναι! - Ναι!
Όταν δεν είχε εξουσία, αλλά ήταν ένας ασήμαντος...
υπηρέτης του κράτους, ήταν εχθρός σας!
Πάντα μιλούσε κατά των ελευθεριών σας.
Αντιληφθήκατε ότι σας εκλιπαρούσε με άπλετη περιφρόνηση...
όταν χρειάστηκε την αγάπη σας,
και νομίζετε ότι αυτή η περι- φρόνησή του δεν θα σας θίξει...
όταν θα έχει την εξουσία να συνθλίψει;
Δεν είναι οριστικό.
Δεν είναι οριστικό! Μπορούμε ακόμα να τον αρνηθούμε!
- Ναι! - Ναι!
Και θα τον αρνηθούμε!
Θα βρω πεντακόσιους που θα τον αρνηθούν.
Εγώ χίλιους και τους φίλους τους μαζί!
Ναι!
Πηγαίνετε, λοιπόν, αμέσως και ενημερώστε τους φίλους σας...
ότι επέλεξαν Ύπατο που θα αφαιρέσει τις ελευθερίες τους.
Ας συγκεντρωθούν, και με ασφαλέστερη κρίση...
να ανακαλέσουν όλοι την αφελή εκλογή σας.
Ενισχύστε την περηφάνεια του, και το παλιό του μίσος για εσάς!
Και αργότερα, όταν θα έχετε όλοι μαζευτεί,
πηγαίνετε στη Σύγκλητο!
Ο Τούλος Αουφίδιος συγκέντρωσε νέο στρατό;
Μάλιστα, κύριε.
Σε είδε ο Αουφίδιος;
Έχει αποσυρθεί στο Άντιο.
Είπε τίποτα για μένα;
Μάλιστα, κύριε.
Πώς; Τι;
Πόσες φορές σας αντιμετώπισε, σπαθί με σπαθί.
Ότι απ' όλα πάνω στη γη, εσάς μισεί περισσότερο.
Και ζει στο Άντιο;
Στο Άντιο.
Μακάρι να είχα λόγο να τον αναζητήσω εκεί,
να αντιμετωπίσω το μίσος του.
Έλα. Πρέπει να φύγουμε.
Έρχομαι, κύριε.
Να, και οι Υπερασπιστές του λαού, τα στόματα των πληβείων.
- Μην προχωρείτε άλλο. - Τι σημαίνει αυτό;
Είναι επικίνδυνο να προχωρήσετε. Μέχρι εδώ.
- Προς τι, αυτή η αλλαγή; - Ο λόγος;
Δεν ψηφίστηκε από τους ευγενείς και το λαό;
Όχι, Κομίνιε.
Παιδιά με ψήφισαν, δηλαδή;
Δήμαρχοι, κάντε στην άκρη.
Ο λαός είναι εξοργισμένος μαζί του.
Αυτοί είναι το κοπάδι σου;
Ηρέμησε, ηρέμησε.
Ο λαός φωνάζει ότι τους χλεύασες, και πρόσφατα...
τους έλεγες καιροσκόπους, κόλακες, εχθρούς των ευγενών.
Αυτό ήταν ήδη γνωστό.
Εκπέμπεις πολύ από αυτό που ξεσηκώνει το λαό.
Αν θες να πας προς τα κει,
πρέπει να ζητήσεις ευγενικά να σου ανοίξουν το δρόμο.
Ας είμαστε ψύχραιμοι...
Ο λαός έχει υβριστεί, είναι εξαγριωμένος.
Αυτά ήταν τα λόγια μου και θα τα ξαναπώ.
- Όχι τώρα, όχι τώρα... - Όχι, με αυτή την ένταση, κύριε.
Ευγενείς φίλοι μου, εκλιπαρώ τη συγχώρεσή σας.
Ο ασταθής, βρωμερός όχλος, ας με κοιτάξει καθώς δεν κολακεύω,
και μέσα εκεί ας δουν τους εαυτούς τους.
Το λέω και πάλι, καθησυχάζοντάς τους,
θρέφουμε κατά της Συγκλήτου μας το σπόρο της επανάστασης,
της αυθάδειας, της εξέγερσης, που εμείς οι ίδιοι οργώσαμε,
σπείραμε, και σκορπίσαμε, ανακατεύοντας αυτούς με μας:
Το πλήθος των τιμημένων, που δεν τους λείπει ούτε η αρετή,
ούτε η εξουσία, αλλά αυτό που έδωσαν στους ζήτουλες.
- Μη λες άλλα! - Μη λες άλλα, σε εκλιπαρούμε!
Μιλάς για το λαό σαν να είσαι τιμωρός θεός,
όχι άνθρωπος με ίδιες αδυναμίες.
Καλό θα είναι να το πούμε στον κόσμο.
Αν είχα τόση υπομονή, μα το Δία, θα χάλαγε το μυαλό μου!
Ένα μυαλό που θα μείνει δηλητήριο εκεί που είναι,
δε θα δηλητηριάσει άλλο.
"Θα μείνει"! Ακούτε αυτόν τον γίγαντα μεταξύ νάνων;
Προσέξατε το απόλυτο "θα" του;
Γιατί να δώσει ο λαός την ψήφο του σε κάποιον που μιλάει έτσι;
Θα σου πω εγώ τους λόγους μου,
που αξίζουν περισσότερο από την ψήφο τους!
Μα το Δία, υποβιβάζει τους Υπάτους!
Και πονάει η ψυχή μου να ξέρει,
πως όταν δυο εξουσίες κυβερνούν,
χωρίς καμιά να είναι ανώτατη,
πόσο σύντομα μπορεί να πάρει τη θέση τους η αταξία.
Υποτιμούμε τη φύση των εδράνων μας,
και αφήνουμε το σκυλολόι να ονομάζει τις έγνοιες, φόβους μας.
Αυτό με τον καιρό θα ανοίξει τις κλειδαριές της Συγκλήτου,
και θα έρθουν τα κοράκια να ραμφίσουν τους αετούς!
- Φτάνει πια! - Φτάνουν πια οι υπερβολές.
Μίλησε σαν προδότης, και σαν προδότης θα λογοδοτήσει!
Κάθαρμα, θα σε συντρίψω!
Ολοφάνερη προδοσία!
Είναι αυτός Ύπατος; Όχι!
Πρόσεχε.
Έξω από 'δώ, γερο-τράγε!
Περισσότερος σεβασμός και από τις δυο πλευρές!
Να, αυτός που θα αφαιρούσε από εσάς όλες σας τις εξουσίες!
Κινδυνεύετε να χάσετε τις ελευθερίες σας!
Ο Μάρκιος θα της αφαιρούσε όλες από σας.
Αυτός που πρόσφατα βαφτίσατε Ύπατο.
Προδότη!
Τι είναι η πόλη, αν όχι ο λαός της;
Αλήθεια! Ο λαός είναι η πόλη!
Ο λαός είναι η πόλη!
Εδώ και τώρα αποφασίζουμε, εκ μέρους του λαού,
ότι ο Μάρκιος είναι άξιος άμεσης θανάτωσης!
Ναι!
Φρουροί, συλλάβετέ τον!
Όχι, θα πεθάνω εδώ!
Πήγαινε στο σπίτι σου!
Εξαφανίσου, φύγε! Αλλιώς όλα θα χαθούν.
Ελάτε μαζί μας, κύριε.
Όπως γνωρίζω την αξία του Υπάτου, γνωρίζω και τα λάθη του.
Ύπατος! Ποιος Ύπατος;
Ο Ύπατος Κοριολανός.
Αυτός, Ύπατος;
Αποφασίστηκε ότι απόψε θα πεθάνει.
Είναι καρκίνωμα που πρέπει να κοπεί.
Δεν είναι παρά ένα άκρο που νοσεί:
Θανατηφόρο αν το κόψουμε. Εύκολο να θεραπευτεί.
Τι έκανε στη Ρώμη για να αξίζει το θάνατο;
Το ότι σκότωσε τους εχθρούς μας;
Το αίμα που έχασε, το έχασε για τη χώρα του.
- Αυτό είναι τελείως άσχετο. - Δεν ακούμε τίποτα άλλο.
Σκεφτείτε αυτό:
Μεγάλωσε μέσα στους πολέμους από μικρό παιδί.
Δεν έμαθε να μιλάει ευγενικά.
Επιτρέψτε μου να πάω σ' αυτόν, και αναλαμβάνω...
να τον φέρω να λογοδοτήσει σύμφωνα με το νόμο, ειρηνικά,
με απόλυτα δική του ευθύνη.
Ευγενείς Δήμαρχοι, αυτός είναι ο ανθρώπινος τρόπος.
Μενένιε...
Φέρσου, λοιπόν, σαν όργανο του λαού.
Αν δε φέρεις τον Μάρκιο,
θα προχωρήσουμε με τον αρχικό τρόπο.
Θα σας τον φέρω.
Και να με επιπλήξουν, και να με φοβερίσουν με θάνατο,
εγώ έτσι θα παραμείνω για αυτούς!
Μάρκιε...
Βλέπω ότι η μητέρα μου δε με επιδοκιμάζει πια!
Για σένα λέω! Γιατί με ήθελες ηπιότερο;
Θα ήθελες να προδώσω τη φύση μου;
Αντί να πεις να παραμείνω αυτός που είμαι!
Κύριε, κύριε,
Θα προτιμούσα να φορέσεις το ένδυμα...
της εξουσίας σου, πριν το φθείρεις.
Άφησέ με!
Θα μπορούσες κάλλιστα να είσαι αυτός που είσαι,
προσπαθώντας λιγότερο!
Να πάνε να κρεμαστούν!
Ναι, και να καούν, επίσης!
Έλα, ήσουν πολύ σκληρός, και κάτι παραπάνω.
Πρέπει να επιστρέψεις και να επανορθώσεις.
Δεν υπάρχει θεραπεία. Αν δεν το κάνεις,
η καλή μας πόλη θα διχαστεί στα δύο και θα αφανιστεί.
Σε παρακαλώ, δέξου τις συμβουλές.
Έχω καρδιά το ίδιο ανεπίδεκτη σαν τη δική σου,
αλλά μυαλό που οδηγεί την οργή μου σε πλεονεκτικότερη θέση.
Καλά τα λες, κυρία μου.
Και τι πρέπει να κάνω;
- Γύρνα πίσω στους Δημάρχους. - Και μετά;
Δείξε μεταμέλεια γι' αυτά που είπες.
Γι' αυτούς; Ούτε στους θεούς δεν το κάνω αυτό,
και πρέπει να το κάνω σ' αυτούς;
Είσαι πολύ απόλυτος.
Σε έχω ακούσει να λες, ότι η τιμή και η τακτική,
σαν αχώριστοι φίλοι, μέσα στον πόλεμο μεγαλώνουν μαζί.
Γιατί επιμένεις τόσο;
Επειδή τώρα που εναπόκειται σε σένα να μιλήσεις στο λαό,
όχι από δική σου επιθυμία,
ούτε για θέμα που προστάζει η καρδιά σου,
αλλά με τέτοια λόγια που πρέπει να προβάρεις,
αν και δεν είναι παρά ψεύτικα και άσχετα με τη δική σου αλήθεια,
εγώ θα συγκάλυπτα τη φύση μου,
εκεί που ο κίνδυνος για την περιουσία και τους φίλους μου...
θα απαιτούσε να το κάνω με τιμή.
Μέσα σ' αυτό είμαι εγώ, η σύζυγός σου,
ο γιος σου, αυτοί εδώ οι συγκλητικοί, οι ευγενείς...
...και εσύ.
Σε παρακαλώ τώρα, γιε μου,
πήγαινε σε αυτούς, στάσου πλάι τους,
και πες τους ότι είσαι ο στρατιώτης τους,
και ότι έχοντας μεγαλώσει στους πολέμους,
δεν έχεις ήπιο τρόπο να ζητήσεις την αγάπη τους,
αλλά ότι θα εκφράζεσαι, από εδώ και πέρα, σωστά απέναντί τους.
Κάνε αυτό που σου λέει, γιατί οι καρδιές τους ήταν δικές σου.
Τώρα, σε παρακαλώ, πήγαινε και άσε να σε εξουσιάσουν.
Κύριε, πρέπει να αποκτήσεις δυνατούς οπαδούς,
ή να αμυνθείς με την ηρεμία ή την απουσία σου.
Είναι όλοι οργισμένοι.
Μόνο μίλα γλυκά.
Νομίζω ότι θα ωφελήσει,
αν μπορέσει να τιθασεύσει το πνεύμα του.
Πρέπει...
...και θα το κάνει.
Σε παρακαλώ, πες ότι θα το κάνεις, και πήγαινε.
Πρέπει με γλώσσα παρακατιανών να πω...
στην ευγενή μου καρδιά ένα ψέμα που πρέπει να αντέξει;
Ωραία, λοιπόν, θα το κάνω.
Διώξε την ιδιοσυγκρασία μου,
και κυρίευσέ με, με πνεύμα κάποιας πόρνης.
Γλώσσα επαίτη να κινείται μέσα από τα χείλη μου.
Δε θα το κάνω!
Φοβάμαι ότι θα πάψω να τιμώ τη δική μου αλήθεια,
και ότι με τις πράξεις μου θα συνηθίσω την έμφυτη χυδαιότητα.
Όπως επιθυμείς, λοιπόν!
Μεγαλύτερη ντροπή είναι...
να ικετεύω εγώ εσένα, παρά εσύ αυτούς.
Κατάστρεψέ τα όλα!
Άσε τη μάνα σου να νιώθει την περηφάνεια σου...
από το να φοβάται την επικίνδυνη παλικαριά σου,
γιατί χλευάζω το θάνατο...
με τόσο μεγάλη καρδιά σαν τη δική σου!
Κάνε ό,τι θες!
Η ανδρεία σου δική μου ήταν,
από μένα τη ρούφηξες,
Αλλά η υπερηφάνεια είναι ολότελα δική σου.
Ας γίνει το χατίρι σου, μητέρα. Θα πάω.
Μη με επιπλήττεις άλλο.
Κοίτα, πηγαίνω...
Θα επιστρέψω Ύπατος, αλλιώς μην εμπιστευτείς...
ποτέ ξανά τη γλώσσα μου σε κολακείες.
Κάνε όπως επιθυμείς.
Σε αυτό το σημείο τον κατηγορούμε...
ότι εκπροσωπεί την τυραννική εξουσία.
Αν μας ξεφύγει εκεί,
ενεργοποιείστε το μίσος του για το λαό.
Έχεις κατάλογο όλων των ψήφων...
που φροντίσαμε να κατα- γράψουμε με τη δημοσκόπηση;
Έχω. Είναι έτοιμος.
Όταν πω, "Έτσι πρέπει να γίνει σύμφωνα με το δικαίωμα...
και τη δύναμη του Λαού," είτε για θάνατο, για πρόστιμο, ή για εξορία,
τότε αν πω "Πρόστιμο", να φωνάξουν "Πρόστιμο!,
αν πω "Θάνατος", να φωνάξουν "Θάνατος!"
Θα τους ενημερώσουμε.
Θα διατηρήσουμε τις ελευθερίες σας!
Ο λαός είναι η πόλη.
Μην εκστομίσεις λόγια οργής. Ήρεμα, σε ικετεύω.
Οι τιμημένοι θεοί...
Οι τιμημένοι θεοί διατηρούν τη Ρώμη ασφαλή,
και τα έδρανα της δικαιοσύνης εφοδιασμένα με άξιους άνδρες.
Σπέρνουν αγάπη ανάμεσά μας.
Γεμίστε τους μεγάλους μας ναούς με πράξεις ειρήνης,
και όχι τους δρόμους μας με πόλεμο.
- Αμήν. - Αμήν.
Ευγενική ευχή.
Μετά από το σημερινό θα τελειώσουν οι κατηγορίες για μένα;
Δεν γίνεται να αποφασιστούν όλα εδώ;
Συμφωνώ, αν υποταχτείς στη βούληση του λαού.
Είμαι ικανοποιημένος.
Ορίστε, πολίτες, λέει πως είναι ικανοποιημένος.
Αναλογιστείτε τις πολεμικές του υπηρεσίες.
Σκεφτείτε τα τραύματα που φέρει στο σώμα του,
που μοιάζουν με μνήματα στο ιερό νεκροταφείο.
Αμυχές από βάτα, ουλές που μόνο γέλιο προκαλούν.
Σκεφτείτε, επίσης, πως όταν δεν μιλάει ως πολίτης,
τον βρίσκετε στρατιώτη.
Μην παίρνετε τους σκληρότερους τόνους του για κακόβουλους ήχους,
αλλά, όπως είπα, έτσι μιλάει ένας στρατιώτης.
Τι συμβαίνει και ενώ έγινα δεκτός ομόφωνα για Ύπατος,
με θεωρείτε τόσο ανάξιο που την ίδια στιγμή το αναιρείτε ξανά;
Σε κατηγορούμε ότι προσπάθησες να αφαιρέσεις από τη Ρώμη...
όλες τις κατοχυρωμένες εξουσίες,
και να αναλάβεις μια εξουσία τυραννική.
Πράγμα για το οποίο θεωρείσαι προδότης του λαού.
Πώς; Προδότης;
Όχι, ήρεμα! Το υποσχέθηκες.
Οι φλόγες στα κατάβαθα της κόλασης τυλίγουν το λαό!
Με αποκαλείς προδότη τους, εσύ επιζήμιε Δήμαρχε!
- Το ακούσατε αυτό; - Ναι.
Προδότη!
Αλλά αφού υπηρέτησε επάξια τη Ρώμη...
Τι ξέρεις εσύ από υπηρεσία;
- Μιλάω γι' αυτήν, άρα ξέρω. - Εσύ;
Αυτή είναι η υπόσχεση που έδωσες στη μητέρα σου;
Δεν ακούω τίποτα άλλο.
Ας αποφανθούν θάνατο, εξορία, γδάρσιμο...
Δε θα εξαγόραζα το έλεός τους...
με τίμημα ούτε μια γλυκιά κουβέντα!
Προδότη!
Στο όνομα του λαού και με την εξουσία μας ως Δημάρχους,
από αυτήν κιόλας τη στιγμή, τον εξορίζουμε από την πόλη μας!
Στο όνομα του λαού, λέω...
Έτσι πρέπει να γίνει!
- Έτσι πρέπει να γίνει! - Εξορία! Έτσι πρέπει να γίνει!
Έτσι πρέπει να γίνει!
Ακούστε με, κύριοι, και κοινοί μου φίλοι!
- Καταδικάστηκε. Τέλος. - Αφήστε με να μιλήσω!
Έτσι πρέπει να γίνει!
Είμαι Ύπατος, και μπορώ να δείξω στη Ρώμη...
τα σημάδια των εχθρών της πάνω μου.
Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πούμε, πέρα από το ότι εξορίστηκε.
Ως εχθρός του λαού και της χώρας του...
Έτσι πρέπει να γίνει!
Σιχαμερά κοπρόσκυλα!
Που την πνοή σας μισώ όπως τη δυσοσμία των σάπιων βάλτων,
που την αγάπη σας εκτιμώ όπως τα κουφάρια...
άταφων ανδρών που φθείρουν τον αέρα μου...
Εγώ εξορίζω εσάς!
Και μείνετε εδώ με την αβεβαιότητά σας.
Με την παραμικρή φήμη να τρέμει το φυλλοκάρδι σας!
Οι εχθροί σας, με ένα νεύμα των πηλικίων τους,
να σας ρίχνουν σε απόγνωση!
Έχετε ακόμα τη δύναμη να εξορίζετε τους υπερασπιστές σας,
μέχρι τελικά η άγνοιά σας, που δεν καταλαβαίνει μέχρι να νιώσει,
θα σας κάνει να φυλάγεστε από τους εαυτούς σας.
Όμως, οι δικοί σας εχθροί θα σας παραδώσουν...
σαν αιχμαλώτους-πρόβατα σε κάποιο έθνος...
που θα σας νικήσει δίχως μάχη!
Περιφρονώ, εξαιτίας σας, την πόλη,
και επομένως...
...γυρίζω την πλάτη μου.
Υπάρχει κόσμος και αλλού.
Ο εχθρός του λαού έφυγε!
Όχι, μητέρα, πού πήγε το παλιό θάρρος σου;
Είσαι πολύ απόλυτος.
Όχι, μητέρα, θα με αγαπήσουν όταν με χάσουν.
Φεύγω μόνος...
σαν ένας μοναχικός δράκος.
- Καλημέρα. - Καλημέρα.
Έρχεται η μητέρα του.
Να μην τη συναντήσουμε. Λένε πως είναι τρελή.
Χαίρομαι που σε συναντώ.
Όλες οι μάστιγες των θεών ανταποδίδουν την αγάπη σου!
Θα φύγεις;
Θα μείνεις κι εσύ. Μακάρι να είχα τη δύναμη...
να πω το ίδιο και στον άντρα μου.
Είσαι τρελή;
Ναι, ανόητε, είναι ντροπή αυτό;
Άκουσέ με, ανόητε! Είχες την πονηριά να εξορίσεις...
αυτόν που εξαπέλυσε περισσότερα χτυπήματα για τη Ρώμη...
από όσες λέξεις έχεις εκστομίσει εσύ;
Ευλογημένοι θεοί...
Περισσότερα μεγαλόψυχα χτυπήματα απ' ό,τι τα σοφά σου λόγια...
και για το καλό της Ρώμης.
Πήγαινε τώρα. Όχι, θα μείνεις κι εσύ.
Ακούστε με καλά.
Αν ο γιος μου ήταν στην Αραβία,
και η φυλή σας στεκόταν εμπρός του,
θα του έδινα στο χέρι το καλό του σπαθί.
- Και λοιπόν; - "Και λοιπόν;"
Θα έβαζε τέλος στους απογόνους σας.
Σε όλα τα καθάρματα.
Ελάτε, ηρεμήστε.
Εμείς θα σας αφήσουμε.
Γιατί να μείνουμε να μας πιλατεύει κάποια...
που έχει χάσει τα λογικά της;
Αν οι θεοί δεν είχαν τι άλλο να κάνουν,
μακάρι να πραγματοποιούσαν τις κατάρες μου!
Αν μπορούσα να τους συναντώ μια φορά τη μέρα,
η καρδιά μου θα ξαλάφρωνε...
από αυτό που τη βαραίνει.
Καλά τους τα 'πες.
Και, μα την πίστη μου, με το δίκιο σου.
Θα δειπνήσεις μαζί μου;
Η οργή είναι το κρέας μου.
Τρώω τον εαυτό μου,
και γι' αυτό θα λιμοκτονήσω από το φαγητό.
ΑΝΤΙΟ (ΠΑΛΙΑ ΒΟΛΣΚΙΚΗ ΠΟΛΗ)
Από πού έρχεσαι;
Το όνομά σου;
Μίλα, άνθρωπε!
Ποιο είναι το όνομά σου;
Όνομα κακόηχο στα αυτιά των Βόλσκων,
και με ήχο σκληρό στα δικά σου.
Πες,
ποιο είναι το όνομά σου;
Η όψη σου είναι βλοσυρή...
Πώς σε λένε;
Δε με γνώρισες ακόμα;
Δε σε γνωρίζω...
Το όνομά σου;
Το όνομά μου είναι Κάιος Μάρκιος,
που έχει κάνει σε σένα ιδιαίτερα...
και σε όλους τους Βόλσκους μεγάλο κακό.
Μάρτυρας σ' αυτό, είναι το επώνυμό μου...
Κοριολανός.
Μόνο αυτό το όνομα παραμένει.
Η σκληρότητα και ο φθόνος των ανθρώπων,
που όλοι με απαρνήθηκαν, καταβρόχθισαν τα υπόλοιπα,
και με καταδίκασαν με τη φωνή των σκλάβων...
να φύγω με κραυγές από τη Ρώμη.
Αυτή η ακρότητα με οδήγησε στην εστία σου,
μη με παρεξηγήσεις, όχι από ελπίδα να σωθώ.
Γιατί αν φοβόμουν το θάνατο,
από όλους στον κόσμο, εσένα θα είχα αποφύγει,
αλλά από καθαρή έχθρα,
για να απαλλαχτώ τελείως από τους εξοστρακιστές μου,
στέκομαι εδώ μπροστά σου.
Θα πολεμήσω τα καρκινώματα της χώρας μου...
με την οργή όλων των δαιμόνων.
Αλλά αν δεν το τολμάς αυτό,
τότε προσφέρω σε σένα και την παλιά σου κακία το κεφάλι μου...
που αν δεν το κόψεις θα είσαι ανόητος,
αφού εγώ πάντα σε κυνηγούσα με μίσος,
και δεν μπορώ να ζήσω παρά με αίσθημα ντροπής...
εκτός αν σου προσφέρω τις υπηρεσίες μου.
Μάρκιε...
Κάθε λέξη που έλεγες ξερίζωνε από την καρδιά μου...
και μια ρίζα παλιού φθόνου.
Άσε με να τυλίξω τα χέρια μου γύρω από αυτό το σώμα.
Ξέρεις...
αγαπούσα τη γυναίκα που παντρεύτηκα.
Κανείς ποτέ δεν αναστέναξε πιο αληθινά.
Αλλά το ότι σε βλέπω εδώ,
εσένα τον ευγενή,
περισσότερα σκιρτήματα νιώθει η καρδιά μου...
από όταν είδα τη νυμφευμένη μου κυρά να περνάει το κατώφλι μου.
Γιατί, εσύ Μάρκιε, με νίκησες δώδεκα φορές,
και από τότε, τα βράδια ονειρεύομαι μάχες μεταξύ μας.
Άξιε Μάρκιε,
και κανένα προηγούμενο να μην είχαμε με τη Ρώμη,
μόνο επειδή σε εξόρισαν από εκεί,
θα τους επιστρατεύαμε όλους από 12 ως 70 ετών,
και, κάνοντας πόλεμο στα έγκατα της αχάριστης Ρώμης,
σαν απότομη πλημμύρα, θα την κυριεύαμε.
Έλα, πέρασε μέσα, και χαιρέτησε τους φίλους μας συγκλητικούς.
Ευλογήστε με, θεοί!
Επομένως, αναμφισβήτητα, κύριε,
αν θες να ηγηθείς της εκδίκησής σου,
σου δίνω τη μισή εξουσία από τη δική μου.
Και αποφάσισε...
με τη δική σου εμπειρία, εφ' όσον εσύ γνωρίζεις...
τα δυνατά και αδύναμα σημεία της χώρας σου,
αν θα ρίξουμε τις πύλες της Ρώμης, ή αν με αγένεια...
τους επισκεφτούμε σε μέρη μακρινά για να τους τρομάξουμε...
πριν τους καταστρέψουμε.
Ο Μενένιος είναι αυτός;
Αυτός είναι!
Σαν γερασμένος φαίνεται. Γεια σου, κύριε!
Γεια και στους δυο σας.
Ο Κοριολανός σου δε λείπει σε πολλούς,
παρά μόνο στους φίλους του.
Όλα είναι καλά, και θα ήταν ακόμη καλύτερα...
αν μπορούσε να συμβιβαστεί.
Ξέρεις πού είναι;
Δεν ξέρω τίποτα.
Ούτε η μητέρα και η γυναίκα του έχουν νέα από αυτόν.
Ο Κάιος Μάρκιος ήταν άξιο στέλεχος στον πόλεμο, αλλά θρασύς,
κυριευμένος από υπερηφάνεια, υπέρμετρα φιλόδοξος, εγωπαθής...
Δεν το νομίζω.
Και η Ρώμη παραμένει ασφαλής και χωρίς αυτόν.
ΕΚΤΑΚΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Αναφορές λένε ότι οι Βόλσκοι με δύο επί μέρους δυνάμεις...
έχουν μπει στα Ρωμαϊκά εδάφη,
και με τις χειρότερες πολεμικές προθέσεις...
καταστρέφουν ό,τι βρίσκεται μπροστά τους...
Ο Αουφίδιος είναι,
ο οποίος, μαθαίνοντας για την εξορία του Μάρκιου,
στρέφει ξανά τα όπλα του στον κόσμο.
Τι δουλειά έχει ο Μάρκιος;
Δεν γίνεται οι Βόλσκοι να τόλμησαν να τα βάλουν μαζί μας.
Δεν γίνεται;
Οι εικόνες λένε ότι γίνεται.
Οι ευγενείς με μεγάλη σοβαρότητα,
πηγαίνουν όλοι στο Μέγαρο της Συγκλήτου.
Κάποια νέα τους έχουν θορυβήσει...
Έχουμε και δεύτερη είδηση, πολύ πιο τρομακτική.
Ο Μάρκιος προσχώρησε στον Αουφίδιο.
Ηγείται μιας δύναμης ενάντια στη Ρώμη,
και ορκίζεται να τους εκδικηθεί όλους,
από τον πιο νέο μέχρι τον γηραιότερο.
Τεράστιος στρατός, οδηγούμενος από τον Κάιο Μάρκιο...
σε συνεργασία με τον Αουφίδιο, εξαπλώνεται στα εδάφη μας,
και έχουν ήδη κυριεύσει στο πέρασμά τους,
ρημάζουν με φωτιά, και παίρνουν ό,τι βρίσκουν μπροστά τους.
Ο Μάρκιος προσχώρησε στους Βόλσκους.
Είναι ο θεός τους.
Τους κατευθύνει σαν παιδιά που κυνηγούν πεταλούδες,
ή σαν σφαγείς που σκοτώνουν μύγες.
Είναι ακόμα γύρω από τον Ρωμαίο;
Δεν ξέρω τι μαγεία έχει μέσα του,
αλλά οι στρατιώτες σου τον έχουν...
σαν την προσευχή πριν το γεύμα,
είναι το κύριο θέμα τους στο τραπέζι,
και η ευχαριστία τους στο τέλος.
Και εσύ έχεις χαθεί στο σκοτάδι, κύριε.
Βγάζει περισσότερη περηφάνεια, ακόμα και στο πρόσωπό μου,
από όσο πίστευα ότι θα έκανε όταν τον πρωταγκάλιασα.
Κύριε, σε ικετεύω, πιστεύεις ότι θα πάρει τη Ρώμη;
Νομίζω ότι θα είναι για τη Ρώμη, ό,τι ο ψαραετός για τα ψάρια,
που τα πιάνει με την κυριαρχία της φύσης.
Είτε λόγω υπερηφάνειας,
είτε λόγω εσφαλμένης κρίσης,
είτε επειδή από τη φύση του είναι έτσι παρά αλλιώς,
ενέπνευσε το φόβο,
τον μίσησαν, και τον εξόρισαν.
Άρα...
το πλεονέκτημά μας βρίσκεται στην ερμηνεία της στιγμής.
Η φωτιά διώχνει τη φωτιά.
Το καρφί διώχνει το καρφί.
Τα δικαιώματα, από δικαιώματα κλονίζονται,
οι δυνάμεις, από δυνάμεις χάνουν...
Και όταν, Κάιε, η Ρώμη γίνει δική σου,
και θα είσαι ο φτωχότερος όλων...
τότε πολύ σύντομα...
θα γίνεις δικός μου.
Όχι, δεν θα πάω!
Καλέ Μενένιε...
Να πάτε εσείς που τον εξορίσατε!
Ένα χιλιόμετρο πριν τη σκηνή του να πέσετε στα γόνατα,
και γονατιστοί να πάτε μέχρι εκεί εκλιπαρώντας τον οίκτο του.
Έκανε σαν να μη με γνωρίζει.
Τον παρακάλεσα χάρη στην παλιά μας γνωριμία,
και στο αίμα που χύσαμε μαζί.
Δεν απαντούσε στο όνομα "Κοριολανός",
και απαγόρευε όλα τα ονόματα.
Ήταν...
...σαν ένα τίποτα.
Χωρίς όνομα...
μέχρι να χαλκέψει ο ίδιος όνομα...
μέσα στη φωτιά της φλεγόμενης Ρώμης.
Αν αρνηθείς τη βοήθειά σου σε αυτό...
Αν ικετέψεις για τη χώρα σου, ο καλός σου λόγος,
περισσότερο κι από τον έκτακτο στρατό που μπορούμε να φτιάξουμε,
μπορεί να σταματήσει τον συμπατριώτη μας.
- Όχι, δε θα ανακατευτώ. - Σε παρακαλώ, πήγαινε σ' αυτόν.
Και τι να κάνω;
Δοκίμασε μόνο τι μπορεί να κάνει...
η αγάπη σου για τη Ρώμη στον Μάρκιο.
Κι αν γυρίσω πίσω όπως ο Τίτος,
χωρίς να έχω εισακουστεί, τι θα γίνει τότε;
Η Ρώμη θα σε ευχαριστήσει για την καλή σου θέληση.
Εσύ ξέρεις πώς να τον συγκινήσεις, δεν μπορεί να αποτύχεις.
Θα το κάνω.
Νομίζω πως εμένα θα με ακούσει.
Δεν πρόκειται να τον ακούσει.
Όχι;
Σας λέω, κάθεται μέσα στο χρυσό,
με πύρινο βλέμμα έτοιμο να κάψει τη Ρώμη.
Οι ένδοξοι θεοί φροντίζουν διαρκώς για τη δική σου ευημερία,
και δε σε αγαπούν λιγότερο...
από ό, τι ο παλιός σου φίλος Μενένιος!
Μάρκιε...
Μάρκιε!
Ετοιμάζεις φωτιά για μας.
Κοίτα,
να, νερό για να τη σβήσουμε.
Δύσκολα πείστηκα να έρθω σε σένα,
αλλά με τη διαβεβαίωση πως κανείς εκτός από μένα...
δεν θα μπορούσε να σε συγκινήσει,
έφτασα στην πόρτα σου με αναστεναγμούς,
και σε ικετεύω να συγχωρήσεις τη Ρώμη.
Φύγε.
Πώς;
Να φύγω;
Σύζυγο, μητέρα, παιδί, δεν τους γνωρίζω.
Προσφέρω τις υπηρεσίες μου σε άλλους.
- Κύριε... - Γι' αυτό, φύγε.
Δεν ακούω τίποτα άλλο, Μενένιε.
Αυτός ο Μάρκιος από άνθρωπος έγινε δράκος.
Έχει φτερά.
Μοιάζει περισσότερο με ερπετό.
Όσο γάλα έχει μια αρσενική τίγρης,
τόσο έλεος έχει μέσα του κι αυτός.
Ο ΚΟΡΙΟΛΑΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΟΥΦΙΔΙΟΣ ΕΠΙΤΙΘΕΝΤΑΙ ΣΤΗ ΡΩΜΗ
Αφέντη και άντρα μου...
Αυτά τα μάτια δεν είναι τα ίδια που είχα στη Ρώμη.
Η θλίψη που μας δείχνει τόσο αλλαγμένες...
σε κάνει να το πιστεύεις αυτό.
Σάρκα της σάρκας μου, συγχώρα την τυραννία μου,
αλλά μην πεις γι' αυτό "Συγχώρησε τους Ρωμαίους μας."
Φιλί...
μακρύ όπως η εξορία μου.
Γλυκό...
σαν την εκδίκησή μου.
Μα τους θεούς, μακρυλογώ...
και την πιο ευγενή μητέρα στον κόσμο άφησα αχαιρέτιστη.
Βυθίσου, γόνατό μου, μες στη γη.
Σήκω επάνω, ευλογημένε.
Με μαξιλάρι όχι πιο μαλακό από τον πυρόλιθο,
εγώ θα γονατίσω εμπρός σου.
Τι είναι αυτό; Γονατίζεις εσύ για μένα;
Για το σωφρονισμένο γιο σου;
Είσαι ο πολεμιστής μου. Ελπίζω να σε συνετίσω.
Αυτή είναι μια φτωχή ενσάρκωσή σου,
που μεγαλώνοντας μπορεί να μοιάσει ολότελα σε σένα.
Μακάρι ο θεός των στρατιωτών,
τις σκέψεις σου με υψηλοφροσύνη να διαποτίσει,
ώστε να αποδειχθείς άτρωτος στη ντροπή.
Γονάτισε.
Ακόμη και αυτός, η σύζυγός σου, και εγώ σε εκλιπαρούμε.
Σε ικετεύω, μη μιλάς! Ή, αν ζητήσεις, να θυμάσαι αυτό:
Μη μου ζητήσεις να διώξω τους στρατιώτες μου,
ή να συνθηκολογήσω πάλι με τους μηχανικούς της Ρώμης.
Μη μου πεις σε τι δείχνω απάνθρωπος.
Μην επιθυμήσεις να συμμαχήσουν...
η οργή και η εκδίκησή μου με τους ψυχρούς σου λόγους.
Μη λες τίποτα άλλο!
Είπες ότι δε θα μας εισακούσεις σε τίποτα,
αφού δεν έχουμε τίποτα άλλο να ζητήσουμε...
από αυτά που αρνείσαι ήδη.
Ωστόσο, θα ζητήσουμε, αν απορρίψεις το αίτημά μας,
η ευθύνη να αποδοθεί στην αναλγησία σου.
Επομένως, άκουσέ μας.
Αουφίδιε, και εσείς Βόλσκοι, ακούστε.
Γιατί τίποτα από τη Ρώμη δε θα ειπωθεί ιδιαιτέρως.
Το αίτημά σας;
Ακόμα κι αν σιωπήσουμε και τίποτα δεν πούμε,
τα ρούχα και τα σώματά μας φανερώνουν...
τι ζωή κάνουμε από τότε που εξορίστηκες.
Σκέψου και μόνος σου...
με πόσο μεγαλύτερη θλίψη από όλες τις γυναίκες...
ήρθαμε προς τα εδώ,
αφού η όψη σου, που θα 'πρεπε...
να κάνει τα μάτια μας να πλημμυρίζουν από χαρά,
και τις καρδιές μας να χορεύουν από ανακούφιση,
τα μάτια αναγκάζει να κλαίνε,
και την καρδιά να τρέμει από φόβο και θλίψη,
κάνοντας μάνα, γυναίκα και παιδί...
να βλέπουν το γιο, το σύζυγο και τον πατέρα
να ξεκοιλιάζει τη χώρα του.
Και πρέπει να βρούμε μια ολοφάνερη συμφορά...
αν και ευχηθήκαμε ποια πλευρά πρέπει να κερδίσει.
Γιατί, εσύ...
ή πρέπει, ως ξένος άπιστος, να οδηγηθείς...
χειροδεμένος στους δρόμους μας,
ή θριαμβευτικά να πατήσεις στα ερείπια της χώρας σου,
και να πάρεις τα πρωτεία επειδή γενναία έχυσες...
το αίμα της γυναίκας και του παιδιού σου.
Γιατί εγώ...
γιε μου...
δε σκοπεύω να υπηρετώ την τύχη...
μέχρι να τελειώσει αυτός ο πόλεμος.
Αν δεν μπορέσω να σε πείσω να φερθείς ευνοϊκά...
και στις δυο πλευρές, αντί να θες να αποτελειώσεις τη μία,
πριν καλά-καλά βηματίσεις για να επιτεθείς στη χώρα σου...
πάνω στη μήτρα της μητέρας σου θα πατήσεις...
που σε έφερε σε αυτόν τον κόσμο.
Ναι, και στη δική μου, που σου χάρισε αυτό το αγόρι...
για να κρατήσει ζωντανό το όνομά σου.
Πάνω σε μένα δε θα πατήσεις.
Θα φύγω τρέχοντας μέχρι να μεγαλώσω,
αλλά μετά θα πολεμήσω!
Κάθισα πάρα πολύ.
Όχι, μη φεύγεις έτσι από εμάς!
Αν ήταν το αίτημά μας να σώσει τους Ρωμαίους,
καταστρέφοντας τους Βόλσκους που υπηρετείς,
θα μπορούσες να μας κατηγορήσεις...
ότι δηλητηριάζουμε την τιμή σου.
Όχι,
το αίτημά μας είναι να τους συμφιλιώσεις,
ώστε οι Βόλσκοι να μπορούν να πουν, "Έλεος δείξαμε,"
και οι Ρωμαίοι, "Έλεος λάβαμε," και η κάθε μια πλευρά...
να σε ζητωκραυγάσει και να φωνάξει,
"Ευλογημένος να 'σαι που έφερες ειρήνη!"
Μίλα μου, γιε μου...
Γιατί δε μιλάς;
Μίλα εσύ, κόρη μου.
Δε νοιάζεται που κλαις.
Μίλα εσύ, αγόρι μου.
Ίσως η παιδικότητά σου τον συγκινήσει...
περισσότερο από ό,τι η λογική μας.
Κανείς άντρας στον κόσμο δεν είναι πιο δεμένος με τη μάνα του,
κι όμως, ορίστε, με αφήνει να φλυαρώ σαν καμιά λαϊκή γυναίκα!
Ποτέ στη ζωή σου δεν έδειξες στη μάνα σου καμία αβρότητα,
όταν αυτή σε οδηγούσε στους πολέμους...
και με ασφάλεια πίσω στο σπίτι φορτωμένο με τιμές.
Πες ότι το αίτημά μου είναι άδικο, και περιφρόνησέ με,
αλλά αν δεν είναι έτσι,
τότε δεν είσαι έντιμος,
και οι θεοί θα σε κατατρέξουν...
που με περιορίζεις από το καθήκον που σε μια μάνα ανήκει!
Κάτω, γυναίκες!
Ντροπή ας τον κάνουμε να νιώσει με τα γόνατά μας!
Κάτω!
Αυτή είναι η τελευταία.
Τέλος!
Τότε θα γυρίσουμε στη Ρώμη,
και θα πεθάνουμε μαζί με τους γείτονές μας.
Όχι.
Κοίτα αυτό το αγόρι.
Δεν είναι σε θέση να ξέρει τι θέλει...
αλλά γονατίζει και σηκώνεται από αλληλεγγύη.
Σκέφτεται το αίτημά μας με περισσότερη δύναμη...
απ' όση έχεις εσύ για να το αρνηθείς.
Ελάτε, πάμε.
Αυτός εδώ είχε μια Βόλσκα για μητέρα του.
Η γυναίκα του είναι στην Κοριόλη...
και το παιδί του, του μοιάζει κατά τύχη!
Ωστόσο, δώσε μας το μήνυμα.
Θα σιωπήσω μέχρι να φλογιστεί η πόλη μας,
και ύστερα θα μιλήσω λίγο.
Μητέρα...
Τι έκανες;
Κοίτα,
οι ουρανοί ανοίγουν,
οι θεοί κοιτάνε προς τα κάτω...
και με αυτή την αφύσικη σκηνή γελούν.
Μητέρα, μητέρα!
Μητέρα!
Πέτυχες...
μια χαρούμενη νίκη για τη Ρώμη.
Όχι, όμως, και για το γιο σου, πίστεψέ το...
Πίστεψέ το!
Πολύ επικίνδυνα υπερίσχυσες απέναντί του.
Αν όχι πολύ θανάσιμα γι' αυτόν.
Ας γίνει έτσι όμως.
Αουφίδιε,
αν και δεν μπορώ να κάνω πόλεμο,
θα υπογράψω συνθήκη ειρήνης.
Καλέ Αουφίδιε, αν ήσουν στη θέση μου,
θα είχες ακούσει λιγότερο μια μάνα;
Ή θα την ευχαριστούσες λιγότερο, Αουφίδιε;
Συγκινήθηκα κι εγώ μ' αυτό.
Ήμουν σίγουρος γι' αυτό. Και δεν είναι μικρό πράγμα...
να κάνεις τα μάτια μου να στάζουν οίκτο.
Αλλά, για το τι ειρήνη θα κάνεις,
ενημέρωσέ με.
ΣΥΝΘΗΚΗ ΕΙΡΗΝΗΣ
Ποτέ δε βρήκε τη Ρώμη πιο χαρούμενη μέρα,
ούτε με την απέλαση των Τυρρηνών.
Έχουμε όλοι ένα πολύ καλό λόγο...
να δώσουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Ιδού η προστάτιδά μας,
η ζωή της Ρώμης.
Πώς πάει ο στρατηγός μας;
Όπως κάποιος σκοτωμένος από την ίδια του τη φιλανθρωπία.
Οι στρατιώτες μας θα παραμείνουν αβέβαιοι...
όσο υπάρχει διαφορά μεταξύ σας.
Αλλά αυτός που θα πέσει, θα τα κληρονομήσει όλα.
Το ξέρω.
Και έχω καλή δικαιολογία για να τον χτυπήσω.
Εγώ τον ανάστησα,
και υποθήκευσα την τιμή μου για την αλήθεια του.
Αυτός όμως αναδείχθηκε πολύ,
και πότισε τα νέα του φυτά με στάλες κολακείας,
πλανεύοντας τους φίλους μου.
Τελευταία περνιόμουν για ακόλουθος,
όχι για σύντροφός του.
Και με πλήρωνε με το ύφος του λες κι ήμουν μισθοφόρος.
Πράγματι, άρχοντά μου.
Ο στρατός απόρησε μ' αυτό.
Και τώρα στο τέλος που κέρδισε τη Ρώμη...
και ζητούσαμε περισσότερη δόξα από λάφυρα...
Ακριβώς!
Γι' αυτό θα στρέψω τον πόλεμο πάνω του.
Με λίγες σταγόνες γυναικείο δάκρυ,
φτηνό σαν ψέμα,
πρόδωσε το αίμα και τον κόπο της μάχης μας.
Γι' αυτό θα πεθάνει,
κι εγώ θα αναγεννηθώ μέσα απ' την πτώση του.
Μη μιλάς.
Γύρισα στρατιώτης σου,
όχι περισσότερο μολυσμένος με αγάπη για τη χώρα μου,
απ' ό,τι όταν έφυγα από 'δώ,
αλλά εξακολουθώ να βρίσκομαι υπό τις διαταγές σου.
Συνθηκολογήσαμε με όχι λιγότερη τιμή για τους Βόλσκους,
απ' ό,τι ντροπή για τους Ρωμαίους.
Πες στον προδότη ότι έκανε κατάχρηση...
της εξουσίας του στο μέγιστο βαθμό.
Προδότης; Γιατί;
Ναι, προδότης, Μάρκιε.
- "Μάρκιε"; - Ναι.
Μάρκιος, Κάιος Μάρκιος!
Μήπως θες να σε κοσμήσω με αυτή την κλοπή,
το κλεμμένο σου όνομα "Κοριολανός";
Ύπουλα πρόδωσε την αποστολή σας...
και άφησε, για μερικές στάλες αλάτι, την πόλη σας τη Ρώμη.
Και ξαναλέω την "πόλη σας"...
για χάρη της γυναίκας και της μάνας του.
Διαλύοντας όρκους και αποφάσεις, σαν ένα κομμάτι σάπιο μετάξι.
Χωρίς να ομολογήσει την πρόθεσή του για πόλεμο,
με τα δάκρυα της νταντάς του...
κλαψούρισε και έδιωξε τη νίκη σας!
Τ' ακούς αυτό, Άρη;
Μην επικαλείσαι τον θεό, μικρέ των δακρύων.
Ασύστολε ψεύτη, έκανες την καρδιά μου...
πολύ πιο σπουδαία απ' ό,τι είναι.
"Μικρέ"; Ω, σκλάβε.
Κόψτε με κομμάτια, Βόλσκοι.
Άντρες και παιδιά,
λεκιάστε όλα τα μαχαίρια σας πάνω μου.
"Μικρέ";
Αν έγραψες αλήθειες στα χρονικά σου, εκεί ήταν που,
σαν αετός σε περιστερώνα,
έκανα τους Βόλσκους σου να φτερουγίσουν, στην Κοριόλη.
Μόνος μου το έκανα.
"Μικρέ"!
Ας πεθάνει γι' αυτό.
ΚΟΡΙΟΛΑΝΟΣ
#Στα περβόλια, μες στους ανθισμένους κήπους σαν άλλοτε θα στήσουμε χορό#
#και τον Χάρο θα καλέσουμε να πιούμε αντάμα και να τραγουδήσουμε μαζί#
#Κράτα το κλαρίνο και το ζουρνά κι εγώ θα'ρθω με τον μικρό μου τον μπαγλαμά#
#Αχ, κι εγώ θα 'ρθω... μες στης μάχης τη φωτιά με πήρες, Χάρε πάμε στα περβόλια για χορό#
#Στα περβόλια, μες στους ανθισμένους κήπους αν σε πάρω, Χάρε, στο κρασί#
#αν σε πάρω στον χορό και στο τραγούδι τότες χάρισέ μου μιας νυχτιάς ζωή#
#Κράτα την καρδιά σου, μάνα γλυκιά κι εγώ είμ'ο γιος που γύρισα για μια σου ματιά Αχ, για μια ματιά...#
#Για το μέτωπο σαν έφυγα, μανούλα εσύ δεν ήρθες να με δεις#
#Ξενοδούλευες και πήρα μόνος μου το τρένο που με πήγε πέρ' απ'τη ζωή... #
(Tραγούδι: Στα περβόλια Δίσκος: Το τραγούδι του νεκρού αδελφού Στίχοι & Μουσική:Μίκης Θεοδωράκης Εκτέλεση:Lisa Zane)
Απόδοση διαλόγων & χρονισμός: soulmate Μικρές διορθώσεις: eladir